De zomer van 1995 was voor Eva de Klerk het moment om het roer eens daadwerkelijk om te gooien. In de jaren daarvoor reisde ze voor haar studie Communicatiewetenschappen de wereld rond met de ambitie om oorlogscorrespondent te worden. Een mogelijkheid om, ver afgelegen in de bergen, omringd door alle elementen van de natuur en de seizoenen in plaats van een atmosfeer van oorlog en geweld, leek haar een goed moment om zich te herbezinnen op de toekomst.

Zwitserse boeren zoeken ieder jaar jonge mensen die als seizoensarbeider een kudde geiten hoeden en melken. Dat betekent de dagelijkse zorg voor een kudde, kaas maken, hooien, stal uitmesten, kaas naar het dal brengen en veel meer. Eva zat in het zuidelijk deel van de Zwitserse Alpen (Ticino) in het Verzascadal, vlakbij het gehucht Lavertezzo, op het steile bergtopje Pregosso. De enige manier om Pregosso te bereiken was te voet of per helikopter. Eva en een vriend kregen een kleine kudde onder hun hoede en ze woonden in een stenen huisje tussen de ruïnes van een verlaten bergdorpje, zonder elektriciteit.

De alp veranderde Eva’s leven. Geitjes werden geboren, geitjes verongelukten, het weer was heftig, de berg was steil en de eenzaamheid soms overweldigend. Zo te leven tussen dieren en natuur, ver weg van de beschaving, gaf haar enorm veel kracht en doorzettingsvermogen.